De valkuil van de strandbal
De meest natuurlijke reactie op angst is ertegen vechten. Je probeert de nare gedachten te onderdrukken, je spant je spieren aan of je vermijdt spannende situaties. Binnen de psychologie vergelijken we dit vaak met de strandbal-metafoor. Het krampachtig onderdrukken van angst is alsof je een met lucht gevulde strandbal onder water probeert te duwen. Dat kost enorm veel energie, je hebt je handen niet meer vrij om ontspannen te zwemmen en zodra je ook maar even verslapt, schiet de bal met dubbele vaart recht in je gezicht terug. Het gevecht tegen de angst is uiteindelijk vermoeiender dan de angst zelf.
Jij zit aan het stuur, niet de angst
Met Acceptance and Commitment Therapy (ACT) staken we dat gevecht. Je leert niet hoe je angst op een magische wijze 'wegpoetst', maar hoe je er ruimte aan maakt zodat het je niet langer overspoelt. We gebruiken hiervoor de techniek van defusie: je leert afstand nemen van de dwingende 'radio' in je hoofd, zodat rampscenario's weer gewoon gedachten worden in plaats van harde feiten. De angst zit misschien als een luidruchtige passagier in jouw bus, maar jíj zit aan het stuur. Jij bepaalt je eindbestemming op basis van jouw waarden, niet de passagier achterin.