Uit de eigen spotlight gestapt
Tijdens teamvergaderingen hield ik altijd stijf mijn mond. Zelfs als ik het antwoord op een vraag wist, durfde ik het niet te zeggen. Weken van tevoren was ik al misselijk als ik wist dat ik een update moest geven. Ik was er heilig van overtuigd dat iedereen aan tafel kon zien hoe mijn handen trilden, hoe mijn stem oversloeg en hoe rood mijn hals werd.
De theorie over het 'Spotlight Effect' en de 'illusie van transparantie' was confronterend, maar enorm bevrijdend. Ik leerde dat mensen eigenlijk vooral met zichzelf (of met hun eigen zenuwen) bezig zijn. De absolute gamechanger was de 'Spotlight Switch'. In plaats van continu als een detective mijn eigen hartslag en zweetdruppels te monitoren, leerde ik mijn aandacht actief naar de ruimte en mijn collega's te verplaatsen. Zodra ik naar buiten focus, krijgt de angst geen zuurstof meer. Ik durf eindelijk mijn ruimte weer in te nemen en mijn boodschap écht over te brengen zoals ik dat wil.
