Confronterend, maar precies wat ik nodig had
Presenteren voelde voor mij als een naderende executie. Ik bereidde alles tot in den treure voor en sliep nachtenlang niet, geplaagd door doemscenario's. Ik was als de dood voor een black-out.
Het programma dwong me om objectief naar mezelf te kijken. Jezelf op video opnemen en analyseren is in het begin echt vreselijk ongemakkelijk, maar het bleek de beste exposure-oefening ooit. Ik zag namelijk dat mijn doemscenario's helemaal niet klopten: op beeld zag ik er veel kalmer en zelfverzekerder uit dan de paniek die ik van binnen voelde. Het hielp me ook enorm om een cognitief actieplan te maken voor 'het ergste geval', en de techniek van het 'sprekers-alter ego' toe te passen. Als ik nu voor een groep sta en mijn aantekeningen vastpak – mijn fysieke symbool – stap ik in een rol. De zenuwen zijn er nog, maar die zie ik nu als brandstof voor een goede presentatie, in plaats van een reden om in de stress te schieten.
